Dziś chcemy pamiętać także o tych matkach, których historie bardzo często pozostają niewidoczne.

O kobietach odbywających karę pozbawienia wolności - żyjących w tęsknocie za dziećmi, niepewności i bólu rozłąki.

O matkach, które zostają po drugiej stronie murów i próbują samotnie utrzymać rodzinę, kiedy partner odbywa karę pozbawienia wolności. Które każdego dnia dźwigają odpowiedzialność, zmęczenie, lęk i tęsknotę - często bez wsparcia i bez chwili odpoczynku.

I o matkach odwiedzających swoich synów oraz córki w więzieniu. Czekających na widzenia, jadących przez pół Polski, niosących w sobie nadzieję, że mimo wszystkiego relacja nadal przetrwa.

Bo miłość matki nie kończy się tam, gdzie zaczyna się izolacja penitencjarna. Trwa pomiędzy telefonami, listami, widzeniami i cichym „uważaj na siebie”, wypowiadanym na końcu każdej rozmowy.

W Dniu Matki chcemy powiedzieć wszystkim kobietom mierzącym się z doświadczeniem izolacji penitencjarnej w rodzinie: Wasza obecność, troska i codzienny wysiłek mają ogromne znaczenie.